vrijdag 4 december 2009

Een eeuw van toegevingen

Niet voor het eerst die week dacht Kersten aan haar ex-lief Dries. Samen hadden ze geen enkel kind. Dat komt goed uit, voor een liaison die ternauwernood vier maanden had geduurd, waarvan mitsgaders de eerste vier weken zich voornamelijk op het internet afspeelden.
'Waar zou hij nu zijn,' vroeg ze zich af. En daarmee opende ze een mentaal tableau dat haar tot tranen toe bewoog.
Het is immers onbevattelijk ons de levens van alle andere mensen op aard voor te stellen. Bij tijd en wijle verpozen wij om ons te vergapen aan een opvallend tafereel in de stad, en onze gedachten keren plots weer naar een oord dat eertijds tijdens een reces werd bezocht. Ons nu bezighouden met het verbeelden van wat zich daar actueel afspeelt is op zich al een verlammende gedachte, laat staan dat wij weloverwogen beogen een beeld op te wekken van heelder streken, landen, continenten!

'Ligt hij op zijn bed? Of speelt hij een computerspelletje, zoals Call of Duty: Modern Warfare 2, Assassin's Creed 2 of Tetris?'
Ze kon het niet zeker weten zonder hem te contacteren, en zelfs de conceptie van de handelingen van dit ene mens sloeg haar wonden in de kop.

'Laat ik me maar vief op andere beslommeringen gooien,' dacht Kersten, en ze nam een bundel papier van de schrijftafel. Gekke Dieren - een analyse van de invloed van de band Animal Collective op de alternatieve muziekscene van de Amerikaanse Oost-kust - Door Kersten Hoefkens stond er op de voorpagina, en het hoeft geen betoog dat ze hiermee een bijzonder onderwerp aanraakt, daar we het er hier op kantoor allemaal over eens zijn dat Animal Collective werkelijk een bijzonder glansrijk en vernuftig klankenpalet uit hun hoofden in onze hoofden weet te bekomen, getuige het lied Fireworks:


1 opmerking:

  1. Je zou copywriter voor EMI moeten worden.

    BeantwoordenVerwijderen