woensdag 21 april 2010

De hondsdagen moeten nog komen

Aangezien het emplooi pas op 3 mei een aanvang nemen zal, bivakkeer ik in een zone van intellectuele ontvankelijkheid. Concreet wil dat zeggen: deel 3 van de Russische meesterwerken, De Drie Portretten van Toergenjev; een bezoek aan het SMAK en een uitgebreide analyse van het werk van Lady Gaga. Met dat laatste is mijn grootvader het niet eens, maar die man leest liever boeken over Japan, Noord-Korea en al die eilanden die wel of niet bij de Verenigde Staten horen, dus zijn oordeel is in dezen niet al te veel waard.

In verband met die Rus: klein was mijn verbazing toen bleek dat het eerste verhaal wederom een vertelling betreft over een vreemdsoortige grootgrondbezitter. Het geheel blijft (al zit ik slechts op pagina 26) wel luchtig als een slaatje met honing-mosterddressing, en dus niet zwaar op de hand zoals bijvoorbeeld dat boek van Orhan Pamuk, Snow, dat wel een verpletterende indruk van algehele beklemming nalaat, maar toch eerder te vergelijken valt met het verplicht consumeren van een volledige emmer zelfgemaakte slagroom.

Het bezoek aan het museum zorgde ervoor dat minstens vier gevoelens zich manifesteerden:

1. Verwijdering, het gewaarworden van de meervoudige kloof tussen kunstenaar, kunstwerk en toeschouwer bij het bekijken van de schilderijen van Koen Van den Broeck. We zullen eens kijken of dat bij u hetzelfde is:



Het zal u allicht niet verbazen dat deze tentoonstelling Curbs & Cracks heet.

2. Fascinatie, voor de wereld waarin Ed Templeton lijkt te leven. Hij exposeert met schilderijen, foto-collages en beelden, en dat ziet er dan ongeveer zo uit:



3. ???, bij deel één van het werk Leaving Traces van Loek Grootjans, iets met woorden op een muur.
4. Walging, bij deel twee van het werk Leaving Traces van Loek Grootjans, iets met opgedroogde spullen die uit zijn lijf kwamen.

Het SMAK is verder een mooi gebouw, maar wel te warm op bepaalde plaatsen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen