maandag 5 april 2010

Nagelriemen

Bert kon zich het exacte moment voor de geest halen waarop hij zichzelf niet meer aantrekkelijk vond. Het was vlak na de rel rond de lezing van Benno Barnard in de gebouwen van de Universiteit Antwerpen. De hele heisa daaromtrent gaf hem een akelig gevoel, een diep resonerende twijfel die hij moeilijk kon plaatsen. Over enkele weken zouden zijn vrienden een bijeenkomst houden, en onder meer dit onderwerp zou worden aangesneden. Hij wist niet of hij daar wel klaar voor was.
Een mist, een waas, maakte zijn denken troebel. Van lieverlee weekte hij des morgens zijn handen in een badje van heet water met enkele centiliters glycerine. Dat is een product dat de apotheker je zonder zich daarover enige vragen te stellen zal afleveren. Apothekers doen over het algemeen niet moeilijk over de dingen des levens. Stop gewoon op eenvoudig verzoek die Sis-kaart in het toestel, en probeer geen ongeoorloofde producten langs een doktersvoorschrift om te bekomen. Deze beroepsgroep heeft jarenlang het belang van het beschermen van de werkzaamheid van antibiotica ingepeperd gekregen.
Ze staan met beide voeten in de realiteit en weten goed genoeg hoe nonchalant vele mensen, ZIEKE mensen, omgaan met de orders van de huisarts, een andere beroepsgroep die men over ziek zijn en de dingen die daaraan te doen zijn weinig moet wijsmaken! Wanneer de goedmenende apotheker dus wordt geconfronteerd met een paljas, een nar, een pias, een potsenmaker, een fratsendraaier of een andere clown, die zich niet bewust is van de invloed van zijn eigen idiote gedrag op de evolutie van de resistentie van bepaalde ziekmakende organismen, dan is het bijzonder begrijpelijk dat deze man of vrouw niet over één nacht ijs gaat om de maatschappij voor onheil door deze mensen veroorzaakt te behoeden.
Terug naar die glycerine nu. Men zou kunnen denken dat dit product een beetje zoals vaseline, dat ook een bijproduct is van petroleum, hydrateert en smeert. Dat klopt niet helemaal. Glycerine wordt onder meer gebruikt bij de productie van zeep en explosieven, maar ook om de nagelriemen week te maken, zodat ze met een rieten voorwerp kunnen worden beheerst. Het naar beneden duwen van de nagelriemen kreeg voor Bert een bijna religieuze bijbetekenis. Nooit eerder had hij aandacht voor dit deel van zijn lichaam, maar sinds hij, opgeruid door het agressieve vertoon in Antwerpen, zijn zelfbeeld was kwijtgeraakt, merkte hij plots merkwaardige merktekens op op zijn lichaam. Nagelriemen, vetkwabben, grijze haren, lodderogen, kleine wratten, pukkels met haren, ingegroeide haren en een altijd aanwezige geur van transpiratie.

Nog geen vier dagen na de dag des oordeels, zoals hij het voorval nogal ongelukkig was gaan noemen, kocht hij zich in een kringloopwinkel zeven grote spiegels, die hij voorzichtig uit hun pompeuze frame lichtte, en vervolgens met royale hoeveelheden Tec 7 tegen de muur van zijn abnormaal grote en lichte kelder hing. De vloer bestond uit een laag beton, een vochtwerend scherm, een geluidsdempend scherm en vervolgens een ondoorgrondelijk netwerk van bijzonder dunne eiken latjes, waarop een vakman (één der laatsten in zijn soort) een prachtig antiek parket had aangebracht.
Op bepaalde plaatsen had hij versleten tapijten gelegd, ook al van de kringloopwinkel. Het stof dat zich tijdens de levensloop van zulke stukken stof tussen de vezels verzameld had hij gedurende zeven dagen uit de tapijten geklopt in de piepkleine stadstuin, een karwij waarvoor hij speciaal een constructie met houten balken had aangebracht.

Nu bracht hij de andere voorwerpen de kelder binnen: een hometrainer, een grote bokszak, een lederen springtouw, gewichten, een muziekinstallatie en graanrepen.

1 opmerking:

  1. Anoniem5:55 p.m.

    Waarlijk, een hart onder de nagelriem.
    Dank,
    Benno

    BeantwoordenVerwijderen