dinsdag 25 mei 2010

Berkenbok

Man sukkelt met ogen, en wandelt rustig een bosje in. Een berkenbos, waar de grond bemost is, en de lucht als champagne en toastjes met goedkope paté: fris, maar toch vuil. Er liggen enkele blikjes frisdrank op de grond onder een eenzame heester. De verf is verdwenen. 'Dat klopt toch niet,' vraagt hij zich af, 'dat die aluminium kannetjes hier liggen te roesten!'
Teleurgesteld in het onderwijs dat hij in Duitsland heeft genoten verlaat hij het bosje. Plots valt zijn oog op een prachtig schilderij, maar wanneer hij even stilstaat blijkt het een eenzame vrouw te zijn, die stilstaat voor een wit doek dat tussen vier oude beuken is gespannen.

Mensen schaven als parmezaan hun leven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen