woensdag 19 mei 2010

Verwaarloosde honden (2)


Keihard op een steen slaan en dan doorlopen alsof je neus bloedt. Tot bij je grootouders die limonade maken, zo koud en zo zoet dat het lijkt alsof je tanden uit je bek zullen vallen van bederf. Naar je ouders bellen om te zeggen dat ze het al bij al toch niet zo slecht hebben gedaan, ondanks die lastige periode in de cel, de tatoeages in het gezicht, de littekens van het incident met het kokend vet. De bus nemen naar de stad. Bij de eerste halte uitstappen omdat het te traag gaat. Lopend de tocht verder zetten en na één kilometer, of 3.25 minuten die dubbele hartslag weer voelen kloppen. Alsof met extra eetlepels caffeïne verrijkte kannen vol Red Bull naar binnen zijn gekapt. Zweten als een zwart paard dat door rotjongeren wordt opgejaagd en bestookt met stenen en gedroogde stront. Stoppen met lopen omdat je een vriend ziet met een motor. Overdreven snel in de stad aankomen, klappertandend van de koude lucht op het zoute zweet. Bars afscheid nemen en een café aan het station binnenlopen. De gekeerde hoofden van de habitués, met hun vijandige tronies, straal negeren en een kamillethee bestellen.
Uit een fraaie lederen tas een schrijfmap halen en het dikke, vaag-gele briefpapier eruit halen. De dure pen nemen, ...

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen