donderdag 17 juni 2010

Laat die zaak nu maar rusten.

Traag leest men de Russische schrijvers. De uitgave vindt men bedenkelijk, de stijl onevenaarbaar als de naïeve levensvreugde van de achttienjarige op vakantie.

Verder verzint men Ruud Dijkstra. Vreemd genoeg een genaturaliseerde Duitser, en geen eens een grote jongen. Niet hoger reikt die man dan de doelman van Mexico. Opdondertje zou ik niet zeggen, maar een fors karuur heeft hij ook niet, wegens gebrek aan lichaamsbeweging. Men weet allen dat het onontbeerlijk is af en toe armen en benen los te gooien. Dat kan door het snoeien van bomen of het stoeien met paarden in de wei. Kalfjes laten zich soms ook tot bizarre exploten verleiden, maar zijn al bij al minder geschikt.

Schrijlings op een balk gezeten staart men naar buiten. De voeten bungelen in het ijle, het zwerk zeg maar, voor de juiste fotograaf. Dikke bedriegers trouwens, of magiërs, dat is al gelijk. Psychologen weten wel wat het verschil waard is tussen stilstaande en bewegende beelden. Hoe de doden tot leven komen, en de informatie als een kromzwaard uit het prentje springt.

1 opmerking:

  1. Traag leest men bepaalde bloggers. De inhoud vindt men bedenkelijk, de vervelende stijl als een dikke visgraat in de slokdarm dat er uren blijft insteken.

    Knap stukje, Bavo!! (^____^)

    BeantwoordenVerwijderen