woensdag 7 juli 2010

Escaut

Rudi zit in the danger room en trekt zich van de rest van de wereld niets aan. Hij schrijft met een goedkope ballpoint de heerlijkste volzinnen op kladpapier van zijn bank, die recent van naam is veranderd. Rudi is een kei van een kerel, een man uit één stuk, niet van dat stuk te brengen, onversaagd, vaak belaagd, veelgeplaagd.

Even bellen voor een pizza, geen probleem, Rudi regelt het meteen en laat het zich smaken ook!

Zo hoort het Rudi, zo hoort het.

De oorschelp reinigen met een stukje keukenrol? Dat is niet eens nodig, want Rudi neemt dagelijks een flinke douche met ijskoud water na een rondje lopen en boksen in de lucht met bevroren hammen. Niet te lang natuurlijk, want in dit heet weer is het ook om negen uur in de ochtend al flink warm. Terug de diepvries in met die hammen Rudi! Haast je!

Zelden laat Rudi zich trakteren, maar op zijn verjaardag belt zijn moeder hem altijd op met de boodschap: de taxi komt je over drie kwartier ophalen zoon, doe je pak aan en kam je haren. Ja moeder, dat doe ik, is het enige dat Rudi dan zegt, want naar zijn moeder luistert hij, zoals een keurige jongen.

Vaak gaan ze samen eten op die verjaardag, in een restaurant dat duur is, en dus lekker. Het verband tussen prijs en lekkerheid is quasi rechtlijnig, zegt de moeder van Rudi altijd, maar daar denkt Rudi toch het zijne van, want het blijft een onafhankelijke geest, en hij kent bovendien heel wat kleine restaurantjes op het Franse eiland Corsica, waar het eten, mee gestimuleerd door het prachtige zicht op het water, hem vaak meer bekoren kan dan de poepchique, goudomrande borden in Cannes of St.Tropez.

Rudi schrijft niet alleen, hij maakt ook beelden. Meestal zijn dat wat hij noemt: zeshoekige monochromen: kaarsrecht afgelijnde kubussen waarvan alle vlakken in verschillende kleuren zijn geschilderd. 

En dat is dat.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen