donderdag 8 juli 2010

rotscharent

Terwijl hij de kaap van de 10 mijl moeiteloos overschreed begon Stephen Fry van op de piepkleine mp3-speler en in zijn smakelijke Engels aan één van de allerfijnste stukjes uit The Hitchhikers Guide to the Galaxy. Met een grandioze glimlach, uitgelokt door de prettige combinatie van dit fysieke en intellectuele genot, snelde hij lichthartig verder over de dijk en zelfs de zwarte zuilen van vliegjes - die hem meestentijds irriteerden - negeerde hij nu met een boeddhistische mildheid.
Thuisgekomen, rood aangelopen en nat van het zweet (tientallen vliegen kleefden op zijn aangezicht), werd hij enthousisast begroet door zijn kwispelstaartende golden retreiver Barry.

Zijn vrouw, die schilderde en naast een doek zat dat nat van de verf in de zon schitterde, glimlachte en trok van haar sigaret.
- Goed gelopen?
- Best wel.
- En dat boek?
- Heerlijk.

1 opmerking:

  1. Een grandioze glimlach is wat ik krijg bij het lezen van dit bericht. Bedankt Bavo!

    BeantwoordenVerwijderen