donderdag 19 augustus 2010

De mouw van de tovenaar

Dat zij consequent door haar neus ademde, hoewel die daarvoor net iets te klein was, merkte Leon Vanderstraten niet op toen ze op een vrijdagavond in een druk café aan de praat geraakten.
De volgende ochtend werd dit wel duidelijk, toen hij om half zes, en met lichte hoofdpijn, door een fluitend geluid werd gewekt. Steunend op de ellebogen sloeg hij de vrouw, die Sandra heette, gebiologeerd gade. De gebarsten lippen gesloten ging het ademen door het neusje, te klein voor dit karwij, veel te klein. En maar fluiten. "Zit dan maar eens samen een boek te lezen op een winteravond, met een glas bordeaux erbij, en eventueel een goed stuk kaas," dacht hij.
Haar haren, die gisteren zo fraai glansden in het gedempte licht, en die hij omstreeks middernacht was beginnen strelen, hadden nu een vettige schijn. "Die moeten vandaag gewassen worden."
Hoewel niet zwaar gebouwddrukten leons armen diep in het matras. "Slechte kwaliteit. Jammer," dacht Leon.
 
Hij stond op en verliet de slaapkamer, waarvan de dunne gordijnen zelfs de fletse novemberzon binnenlieten. "Een rolluik ware beter geweest, veel beter."
Leon keek rond in de woonkamer, die aan een open keuken grensde. "Ordelijk is ze anders wel. Kijk eens hoe die tijdschriften een mooi stapeltje vormen. En zelfs verschillende jaargangen van National Geographic in de boekenkast. Zo mooi, al die gele ruggen. En dan die boeken daarnaast, van allemaal verschillende groottes. Ook dat is jammer. Als ik het voor het zeggen had zou ik daar meteen een mouw aan passen. Twee of drie formaten zijn meer dan voldoende, zelfs voor kinderboeken. Als men dan naar zo'n bib kijkt wordt men tenminste rustig van de sereniteit die al die orde uitstraalt."
Leon bladerde even in een vrouwenblad, maar zijn ogen voelden zwaar aan. Hij wilde een pijnstiller nemen voor zijn kop, maar wist die niet liggen. "Waarschijnlijk in de badkamer, maar wie zal dat zeggen? Ik zal gewoon even wachten tot ze wakker is en het dan vragen. Misschien kan ik in tussentijd een kopje koffie zetten." Hij liep naar de keuken, maar zag nergens een koffiezetter staan. "Hebben we het gisteren niet over koffie gehad. Ik kan me vaagweg zoiets herinneren, en ik dacht dat ze daar nogal lyrisch over was. Dat moet hier toch ergens te vinden zijn." Leon opende de keukenkasten maar vond eerst niets dan servies, glazen en ordelijke rijen conserven. Tenslotte trok hij de dubbele deuren van een vrijstaande kast naast het kookeiland open. "Jezus, wat is dat hier?" De grote kast was compleet gevuld met materiaal om koffie te zetten op alle wijzen: typisch Italiaanse moka express-toestellen in alle formaten, vijf cafetières, een klassieke koffieautomaat voor filterkoffie, twee percolators, een klassiek gechromeerd manueel espressoapparaat met melkstomer van Faema en dan een rijkdom aan tassen en tasjes, melkpotten en voorraden suiker. "En ik dacht dat ik graag koffie dronk." Dan zag hij een grote koffer staan, met daarop in sierlijke letters het woord koffie geschilderd. Hij zette ze voor zich op het eiland, maakte de sluitingen los en opende het deksel. Het zachte aroma van gebrande koffiebonen prikkelde zijn neus. De koffer was gevuld met tientallen kleine blikken dozen, met daarin kleine zakjes koffiebonen van specifiek origine, en voor elk continent van een verschillende kleur voorzien. In één van die blikken zat nog een blik, en daarin nog een blik, en daarin pas een klein zakje, gewikkeld in een zijden zakdoek. "Wat is dat hier?" vroeg Leon zich af. Hij nam het zakje in zijn hand en keek naar het etiketwaarop Kopi Loewak vermeld stond. "Waar heb ik dat nog gehoord? Was dat niet op een quiz op tv?" Ik zal dat eens opzoeken op haar computer. En even later wist Leon dat Kopi Loewak de duurste koffie ter wereld is, omdat de bonen uit de uitwerpselen van een soort boomkat worden gehaald, waardoor die een speciaal aroma krijgen. "200 kilo per jaar," las Leon luidop voor, "da's niet veel op een totale jaarlijkse koffieproductie van meer dan 7 miljard kilogram, dat moet ik toch eens proeven." En hij haalde de koffiemolen uit de kast, gooide de bonen erin en zette het toestel aan. Hierna zette hij de waterkoker aan en nam de french press van 250 mililiter. Hij liet het water, nadat het zijn kookpunt had bereikt, nog enkele ogenblikken afkoelen, en net op het moment waarop hij het wilde opgieten, hoorde hij een vrouwenstem zeggen: "Wat ben je aan het doen? Ah, koffie, maak mij ook maar een kopje. Welke heb je genomen? Ik heb een nieuwe favoriet uit Kenya, zeer fruitig en met een zachte nasmaak." "Neen, die uit Kenya is het niet," zei Leon. "Het is die Kopi Loewak." "WAT? Ben je zot geworden? Voor die paar bonen die ik na lang aandringen heb kunnen kopen heb ik meer dan duizend euro betaald! Verdorie toch, ik ging ze volgende week pas gebruiken, ik had dat al beloofd aan mijn vader!" "Pech onderweg," zei Leon droogjes, "ik ga dat nu proeven en jij krijgt niets." "Wat ben jij voor een zot?" riep Sandra uit, "Ik wil dat je nu weggaat, NU METEEN!" Rood aangelopen begon ze aan Leons armen te snokken. "Laat me rustig doen Sandra, ik wil gewoon de duurste koffie van de wereld proeven! Kalmeer nu toch, ik zal je daar immers geen cent voor betalen, dat kan je wel op je buik, die trouwens erg mooi is, schrijven."
Sandra werd plots slap als een dweil en viel op de vloer. Leon, die al vier keer was getrouwd, kende deze truc en negeerde de schertsvertoning. Hij duwde de zeef naar beneden en schonk zich een mooi kopje koffie in. Het smaakte hem niet en hij ging dan maar weg, zonder naar Sandra om te kijken.
 
Buiten besefte Leon dat hij een slechte daad had gesteld. Hij had het vertrouwen van een vrouw die hij pas de dag voordien had leren kennen ernstig geschaad, en wilde boete doen. Met zijn wagen, voorzien van een motor met een inhoud van drie liter en twee turbo's, raasde hij naar de kust van Noord-Frankrijk, een rit van ongeveer 90 minuten. Daar aangekomen, en trillend starend naar de ruwe natuur, werd hij tegelijk lichamelijk kalmer en mentaal woedender. Tranen spatten uit zijn ogen, en hij viel op zijn knieën. Heel even wilde hij zich volslagen overgeven aan de natuur, zich laten verzwelgen door de zee, of zich alleszins storten van de rotsen. Toen voelde hij iets trillen in zijn borstzak: zijn gsm. "Hallo," zei Leon trillend, "met wie spreek ik?" "Het is Sandra," zei Sandra, "Waarom ben je weggegaan? We kunnen dit toch uitpraten? Het was maar koffie hoor, ook al heeft die veel geld gekost." Leon was ontroerd en begon weer te huilen. "Sandra, sorry! Ik schaam me diep om mijn gedrag, ik wil je vergiffenis vragen, vergeef je mij?" "Natuurlijk Leon, ik vind je erg leuk, ik wil je vrouw worden en zeven kinderen van je baren."
 
En zo geschiedde.

2 opmerkingen:

  1. Anoniem8:06 p.m.

    Wat een vreselijk man is Leon toch.
    Toch bedankt voor het mooie einde.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Baaf,

    Lang geleden dat ik hier nog eens intensief heb zitten lezen. Het smaakte me wel, al drink ik zel geen koffie!

    Liefs,
    Nele

    BeantwoordenVerwijderen