dinsdag 10 augustus 2010

Perdido del sido

"Ik vind jou een bijzonder vreemd ventje," zegt de verkoper van reizen tegen mij. Mijn vriendin kijkt vreemd naar hem, dan naar mij. "Euhm, wat bedoelt u mijnheer?"
"Om te beginnen staat mijn smoel u niet aan, en..." "U bedoelt: staat uw smoel mij niet aan?" onderbreek ik hem. "Neen! STAAT MIJN SMOEL U NIET AAN, VERDORIE!"
roept hij rood aangelopen, met een kloppende ader in zijn voorhoofd.
"Kom kom, dat is nu toch nergens voor nodig, deze heisa," probeert mijn vriendin te kalmeren.
"Nodig! NODIG! Ik zal u eens zeggen wat nodig is, mevrouwtje! Nodig is dat jullie hier een dure reis kopen, BEGREPEN! Ik heb vier monden te voeden thuis, waaronder zeven
honden, en deze maand is het nog gene vette geweest qua verkopen. Ik moet ook nog alimentatie betalen aan mijn ex en dat is NIET OM TE LACHEN!"
"Gelieve toch te kalmeren, want uiteraard zal ik voor zo'n bizarre dreigementen en argumenten NOOIT zwichten," leg ik hem koelbloedig uit, "en om eerlijk te zijn moet ik heel
dringend kaka doen, mag ik hier even naar 't toilet gaan?" "WAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAT? WEG HIER, SMEERLAP! PROFITEUR!
KLOOTZAK! EN NEEM UW VRIENDIN MEE, WANT DIE HAAR SMOEL KAN IK OOK AL NIET UITSTAAN!" tiert hij als een razende gek.
Snel reppen we ons naar buiten, waar net een vuile plensbui is begonnen. Jammer genoeg hebben we de paraplu in de wagen laten liggen. "Oh neen, en het dak staat nog open!"
roept mijn vriendin teleurgesteld. Omdat we echt nat worden, lopen we een café binnen, waar vreemd genoeg alleen een jonge moeder aan de bar zit, met een kinderwagen en
twee hondjes. De vrouw opent kleine melkverpakkingen, giet die in een zjat, kiepert er wat suiker bij, roert even met een vorkje en strijkt er vervolgens het mondje en aangezicht van haar
vier maanden oude bébé mee in. Daarna zet ze Kirby, één van haar hondjes, in de kinderwagen, en laat ze, tot heel erg gigantisch groot jolijt van haar kind, dat trouwens Froenkie heet,
het beest de melksuikermelk van het gezichtje likken. Ze ziet ons binnenkomen en zegt dan: "en zo tweaken we de weerstand van het kind!" "Zeer zeer goed goed mevrouw mevrouw,"
zeggen mijn vriendin en ikzelf quasi unisono.
 
We gaan zitten bij het raam en bestellen een thermos koffie, een thermos thee en een lege thermos. Vreemd genoeg is dat alles geen probleem voor de barman/caféuitbater/thermosimporteur.
"Wat ben je mooi," zegt mijn vriending tegen mij. "Wat ben je leuk," zeg ik haar.
 
Hoera het verhaal is gedaan!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen