dinsdag 7 september 2010



"Kelp! Kelp! Kelp!" roept Joris uit, en opnieuw wordt zijn vader, Rudi, de scherpe geest van zijn zoon gewaar, want inderdaad, aan bakboord bevond zich een groot drijvend veld van het groene zeewier.
"Dat heerlijke brein heeft hij beslist van mij," denkt Rudi, "al is mijn vrouw ook biologe, dus wie weet. Zij is op de koop toe bijzonder mooi, als pollen onder een elektronenmicroscoop, en dus staat nu al vast, onze Joris is voor grote dingen in de wieg gelegd. Door wie? Hahahahaha, door ons natuurlijk. Want wij zijn BIOLOGEN, koningen van de levende wetenschap. Kniediep in al wat krioelt, kweekt en kwaakt!"

Rudi bevindt zich met zijn vrouw, een knappe biologe genaamd Trudy, en drie kinderen (Joris, Floris en Rebecca), op een kleine zeilboot voor de kust van het Griekse eiland Ereikoussa. Enkele maanden geleden heeft Rudi, die met zijn vrouw Trudy samenwerkt in een laboratorium aan een universiteit, een bescheiden doorbraak gerealiseerd in de detectering van bepaalde dingen in bepaalde stoffen (ik begrijp daar zelf niet veel van). Hiervoor heeft hij wat geld gekregen (hoe dat juist gekomen is, daar heb ik geen idee van), waarmee ze nu een reis maken.
Jammer genoeg dateren de zeil-skills van de pater familias van meerdere decennia geleden, en verkeert hij in de ongenadige staat der langzaam ontluikende midlife-crisis, die zijn gedrag kleurt met jeugdige overmoed. In ontbloot en rood verbrandend torso staat hij momenteel aan touwen te sleuren, terwijl Trudy, die van haar hormonen nooit last heeft gehad, meewarig toekijkt en denkt: "nog een geluk dat hij geërfd heeft en mij doet lachen, want anders..."

Als bij wonder is de boot na zeven dagen op zee nog niet gezonken, en het hele gezin ligt op het dek naar de sterren te staren. "Papa, hoeveel sterren zijn er?" vraagt Floris, die slechts 5 maanden oud is, aan zijn moeder (deze gender-omkering kwam er toen Trudy na de bevalling van haar eerste kind een opstoot van feminisme kende). "Wel zoontje, de schattingen gaan van 30 tot 70 sextiljoen sterren. En een sextiljoen is een 1 met 36 nullen." "Is dat evenveel als er op jullie bankrekening staat?" vraagt Rebecca. "Neen dochter, wij hebben niet zo veel centjes. Maar wel genoeg om jullie morgen allemaal te trakteren op een lekker ijsje! Joepie," zegt Rudi. "En nu iedereen gaan slapen!" En Rudi rolt de molensteen die met een kabel aan de nek van zijn kids is verbonden de dieperik in... Hahahahaha, neen, dat zou die brave Rudi toch nooit doen, ook al droomt hij van een Porsche, die hij met het geld op de spaarrekeningen van zijn kroost nét zou kunnen betalen.
Neen, wat gebeurt, is het volgende: "En nu iedereen gaan slapen," zegt Rudi, en hij stopt zijn kindertjes liefdevol onder de wol (wat erg warm is in Griekenland in de zomer, maar papa neemt geen risico's!). Nadat de kids (vreselijk woord, trouwens) naar dromenland vertrokken zijn, installeert Rudi zich met Trudy op het dek met een Glenmorangie van 1967 in de tumbler. "Hoe zou het ondertussen zijn met Pico van de kampioenen?" vraagt Trudy. "Wel, ik heb gehoord van de plaatselijke vissers dat ze zijn caravan... (lees de rest zelf in zowat alle kranten van Vlaanderen, ja ook in De Standaard en De Morgen, die hun ... g*dv*r!?!!!?! de laatste tijd gdv!*rd!?! echt niet meer ... (vul zelf verder aan)).

Einde

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen