woensdag 22 september 2010

ognu

Stel, u wordt wakker en alle koeken zijn weg. Vervangen door plastic exemplaren. Goede replica's, dat wel. Zo van die nep die je in modelkeukens ziet liggen in schaaltjes. Rond met stukjes chocolade, maar niet meer eetbaar. Wat doet u?
Ik zou heel rustig blijven, en de kalmte bewaren. Vervolgens op kousevoeten, 'tiptoes' zoals men in Londen zou zeggen, het huis verkennen. Is er iets niet pluis, niet in de haak, anders? Misschien neem ik met mijn gsm een paar foto's van die valse koeken, voor later.
Dan ga ik weg, met de wagen. Het is niet makkelijk om zonder schoenen auto te rijden. Maar moeilijk gaat ook, dat heeft de generatie van onze grootouders en overgrootouders ten overvloede bewezen.
Waarheen zou u gaan?
Naar mijn ouders. Die wonen in Antwerpen en hebben een heel grote kelder. Daar is een logeerkamer, die niet vochtig is. Dat is altijd leuk, kelders die droog zijn. Daar zou ik met een wild kloppend hart aan het bureau gaan zitten en een brief schrijven.
Een brief?
Ja, deze brief:

Beste Juliette,

Hoe alles zo mis is kunnen gaan, doet mij nog dagelijks pijn. Dat je mijn koeken komt vervangen, eigenlijk kan ik dat begrijpen. Ik voel me nog steeds slecht over het leed dat ik je heb aangedaan.
Bange dagen, Juliette, bange dagen en eenzame nachten.

Vaarwel

Waarom zo deprimerend? Kom toch eens wat positiever uit de hoek!
Goed:

Beste Juliette,

Jouw glimlach roert mijn ziel. Ik vervloek de dingen die ik deed.
Ik heb gezegd: POSITIEF!
Ok, ok!

Beste Juliette,

Nooit was ik zo gelukkig als met jou. Kom toch bij me weer, ik zal je voeten wassen met mijn haar!

Tot straks.

Zo goed?
Veel beter!

1 opmerking:

  1. Verdorie, verdoeme, verdju! Hoe is het mogelijk dat er het steeds negatief moet klinken om aan te spreken? Ik zou je graag betalen voor wat meer positiviteit in je histoires.

    BeantwoordenVerwijderen