vrijdag 3 september 2010

te laat voor vanalles

"Wenst u zich te verplaatsen naar het andere rijtuig?"
"Neen, liever niet, ik zit hier goed en ik ben aan het lezen in een fantastisch boek van Jonathan Franzen, getiteld 'De Correcties'."
"Dat is geen enkel probleem, mevrouw. Het is alleen zo dat er in de restauratiewagen gratis champagne geserveerd wordt, en fijne kerstomaatjes
met garnalen erin, en toastjes met ganzenlever en uiencompote, en ook andere kleine canapés om met uw poezelige vingertjes op te nemen en in
uw mondje te stoppen. En dan lekker kauwen, met wat speeksel erbij. Daarna doorslikken en de mond spoelen met een zoete witte wijn, of een droge rode - maar geen te zware - wijn, of een verfrissend glaasje champagne, want dat is allemaal gratis, of had ik dat al gezegd.
"Ah bon, dat kan wel zijn, maar het kan mij ook geen fluit schelen! Ik heb hier wat droge korsten en een flesje water dat al wat groen is uitgeslagen omdat ik het voor het venster heb laten staan toen ik op vakantie ging en het daarvoor al een stuk of vijftig keer heb hergebruikt als drinkbus! Kijk, er drijven nog wat stukken eten in rond! KIJK DAN TOCH!"
    Maar het jonge meisje dat al die vragen stelde keek niet. Ze zat beteuterd aan de andere kant van het gangpad en kon het trillen van haar met een plakkerig roze spul niet onderdrukken.
"Arm kind, zestien lentes zo blind, ach wat zit je daar stil, aan de andere kant van het gangpad!" kirde de vrouw uit, met een smalende glimlach. "Is het je eerste vakantiejob hier misschien, en werk je om een reisje te betalen in augustus?"
    Het arme jonge kind probeerde kwaad te kijken, wat niet zo goed lukte, en antwoordde uiteindelijk toch: "Ja, ik werk nu voor het eerst, en moet mensen naar de restauratiewagen lokken om ze te trakteren op allerlei lekkers, in de hoop dat ze intekenen op één of ander idioot spaarplan of zoiets.
"Laat je daardoor maar niet van de wijs brengen, en trek je van mij ook maar niets aan. Ik plaag je toch alleen maar wat. Hoeveel verdien je met die job?" "Ok mevrouw, dank u. Ik verdien ongeveer 1400 euro om dit een maand te doen." "Dat is goed verdiend schatje, heel flink van je. Wil je een lolly?" "Neen, mevrouw, u bent raar en er groeien draden uit uw tanden." "Dat is flosdraad, die ik nooit verwijder. Heerlijk woekert het in mijn mond, dat geurtje neem ik er graag bij." "Bent u gek?" "Ja, soms denkt men dat, maar eigenlijk is dat niet het geval, ik doe gewoon gek. Hetzelfde is dat niet."
Plots stopt de trein temidden de velden, en menig halfdronken restauratiewagenbezoeker morst wat schuimend vocht op zichzelf of een medemens.
"Wat is dat hier!"
"Wat gebeurt er?"
"Iemand op de sporen?"
Niet van dat alles, uiteraard, maar louter een moegestreden machinist, die er op spectaculaire wijze de brui aan geeft, en de rest van de weg te voet wil afleggen, "ik zeg mijn job waarwel, en jog wel verder!" Zal hij later aan een krant toegeven. Na enkele verwarrende uren gaan alle reizigers in de berm liggen, want het is warm in de trein. Ze praten rustig en zijn niet in paniek. Sommigen strelen de schapen die de bermbegroeiing ecologisch onder controle houden. Er is een vrouw wiens dure verlovingsring daarbij verstrikt geraakt in de warrige wol, waardoor er even paniek ontstaat en zij ook vier vingernagels breekt. Sommige jobstudenten vinden dat bijzonder grappig, waardoor de verloofde van de vrouw kwaad wordt en één van hen een saflet op zijn wang geeft, wat dan weer tot verontwaardiging leidt bij de wat oudere barmannen, die op hun beurt keihard op de neus van de verloofde slaan. Die valt flauw, waarop de vrouw zot hard begint te schreeuwen, en met haar handtas, die voorzien is van vreemde ijzeren pinnen, op één van de barmannen slaat, die begint te bloeden. Eén van de schapen, dat trouwens lijkt te glimlachen, likt het bloed van de barman op, dat terechtkomt op een platte steen.

Dit alles is echter niet zo belangrijk.

Op hetzelfde moment staat Don op zijn balkon op de vierde verdieping van zijn huis op een plein met jonge platanen naar buiten te staren terwijl hij met een zilveren lepeltje aardbeienconfituur eet. Naast hem staat een kinderstoel waarin Hélène zit, zijn dochter sinds zeven maanden. Nooit had hij kunnen vermoeden dat hij zo mak zou reageren op dat nieuwe wezen.

Dat alles is echter niet zo belangrijk, want hij zou het vaderschap niet veel later op meesterlijke wijze ontwikkelen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen