maandag 15 november 2010

HelvetiQ

Rondom 11 november gleed ik in een Franse wagen waarin nog drie mannen en mijn vrouw zaten, Zwitserland binnen. De stad Zurich ligt op een met de wagen vlot bereikbare afstand. Nooit eerder bracht ik dergelijke aaneengesloten momenten door onderweg.


De man die wij daar bezochten is een flinke kerel, die we allen in ons hart dragen. Wat hij daar doet is studeren, en verder ook nadenken over het bestaan, zoals we vaak doen, zonder onze innerlijke stem te verheffen. Tijdens discussies over vanalles begonnen we nooit te wenen, wat zowel positief als negatief is.

In het Amerikaanse burgerrestaurant zagen we dure designstoelen van een dode Belg:


Hierover hadden we onze bedenkingen. Ook spuiden we enkele hypotheses zonder grond. Daarom keken we soms op het internet om te kunnen beslissen wie er moest worden beschimpt.

Hoewel dit niet strikt noodzakelijk was, nam ik vandaag vakantie. Derhalve volbracht ik de taken der huismens. Ook keek ik naar een episode van The Sopranos die toch wel goed was. Momenteel kijk ik naar de film Das Weisse Band, die na 10 minuten al veel beter is dan veel andere films.

Eerder vandaag kocht ik dat dikke boek van die dode Nederlandse jood, Mulisch Harry. Laten we hopen dat dit mij behagen mag.

Straks ga ik lopen tot ik zweet.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen