dinsdag 1 februari 2011

Strootje

In een kribbe ligt een kind te slapen. Het kind is klein, roze en mooi. Het sabbelt op een stukje zoethout. 'Dat noemen ze nu eens vleesgeworden onschuld, zie,' zegt de vader trots. 'De bevalling deed wel wat pijn,' vult de moeder aan, 'maar als je zo'n bundeltje geluk ziet slapen vergeet je dat meteen.' Plots en onverwacht wordt er op de deur geklopt. Alle gasten spitsen de oren en staren naar het voorportaal. Behoedzaam sluipt de jonge vader, die schilder en programmeur is, naar voren. Hij legt zijn behaarde hand op de deurkruk, en duwt ze naar beneden. Voor de deur staat een klein lammetje in de regen. Het is nat en blaat zachtjes: 'meeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh.' Ontroerd en voorzichtig neemt Thomas (dat is de naam van de jonge vader) het lam in zijn armen. Meteen stuift Rudi (één van Thomas' beste vrienden) naar buiten. Seconden later reeds komt hij weer binnen, met een tweede kribbe in zijn handen. Vliegensvlug wordt deze kribbe voor het lam klaargemaakt. En slechts enkele ogenblikken later staan twee identieke meubeltjes naast elkaar, met links de boreling, en rechts het lam. De jonge vader, ik bedoel, Thomas, staat trots voor de twee jonge wezens, legt zijn hand op zijn borst en spreekt met luide stem: 'WAT WE HIER VANDAAG GADESLAAN, DAT NOEMT MEN OP HET WERELDWIJDE WEB NIETS MINDER DAN CUTE OVERKILL!'
En met deze declaratie gaat iedereen vreugdevol naar huis.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen