woensdag 23 maart 2011

Het Spijker

Na het uitlezen van een boek, wanneer de personages en hun strijd een tijdlang onder je huid hebben gezeten, kan het omslaan van de laatste pagina als een teleurstelling aanvoelen, omdat het verhaal niet op de gewenste noot is geëindigd, of te veel vragen open laat.
Of als een mix van wrangheid en medelijden, om het tragische lot van de dierbare verzonnen mensjes.

Bij 'De Avonden' was het eerder een gevoel van opluchting. Frits van Egters is immers te bevreemdend om er echt warm of koud van te worden.

Aan een veel hoger tempo heb ik nu 'Solar' van Ian McEwan uitgelezen. Michael Beard en zijn besognes, en de manier waarop de schrijver je zijn vetheid, luiheid, genialiteit en verdorvenheid inlepelt zorgt voor een veel sterkere verbondenheid. Net zoals bij 'Freedom' van Jonathan Franzen zullen beelden uit 'Solar' mij de komende weken en maanden onwillekeurig bezoeken. En daarom lees ik.
Binnenkort zal ik 'De Ontdekking van de Hemel' aanvatten, en ondertussen tracht ik van complete vinoleek naar geïnteresseerde amateur te evolueren door kennis uit het boek 'Wijn voor Dummies' te paren aan het proeven van bescheiden geprijsde wijnen. Leuk dat dat is! Merlot, Sauvignon Blanc, Chardonnay, Gewürztraminer, Bordeaux, Chianti, Chablis, enzovoort.
In Café Parti vond ik daarnet Huiswijn nummer 4 wel lekker. Goed boek!

Dit is een droevig lied:


Dit niet:


En van zo veel eerlijkheid krijg ik echt honger:

1 opmerking:

  1. Jeej! Hij schrijft weer. Misschien moet je stoppen met lezen en wijn drinken. Schrijf verdorie!

    BeantwoordenVerwijderen