maandag 9 mei 2011

Codex Alimentarius

Met een hamer slaat Thomas een nagel in een plank.
“Wat doe je?” vraagt de buurvrouw. Ze draagt een voorschoot en een witte pet met het logo van een Amerikaanse Honkbalploeg. “Ah, Simonne! Ik had u niet zien staan. Ik maak een voederbak voor vogels. Links ga ik eten leggen. Brood en zaad. Rechts water.” “Roger zegt dat dat niet goed is.”
“Hoe bedoel je?” “Hij zegt dat de vogeltjes zich daarin dan willen wassen. En dat het water dan bevriest op hun veren. Als hagel zullen ze vallen.”

Zoiets laat thomas zich zeggen. Hij knijpt zijn ogen tot spleetjes en zegt: “ach zo.”
Vier weken later staat hij op een uitschuifbare aluminium ladder. Hij hangt een houten bak op. Met moeren in de muur. In de bak zit een gat. “Wat doe je?” vraagt de buurvrouw. “Dat wordt straks duidelijk,” zegt Thomas kortaf. Hij klimt door het raam met in zijn hand het snoer dat verbonden is met de bak. Binnen steekt hij de stekker in het stopcontact. In de bak begint er iets te draaien, en na tien seconden schiet er een handvol vogelvoer naar buiten. “Maar allé, wat is dat nu?” vraagt de buurvrouw. “Dat is een vogelvoedermachine,” zegt Thomas. “Om de minuut zal vogelvoer naar buiten worden geschoten. Telkens dezelfde hoeveelheid met dezelfde kracht. Zo zal ik de vogels in de omgeving conditioneren. Zoals je kan horen gaat dat katapulteren met een specifiek geluid gepaard. Een auditieve stimulus.”

De buurvrouw schudt met haar hoofd en gaat weer naar binnen. Een lichte regen is komen opzetten en ze wil haar kamerplanten allemaal naar buiten brengen om ze te laten verfrissen.

Na tien dagen blijkt dat het plan van Thomas nog niet het beoogde resultaat heeft. Af en toe komt er een vogel langs die wat graantjes wegpikt van de grote hoop die zich inmiddels op het gazon heeft gevormd. Van vliegende beesten die als kievieten acrobatentoeren uithalen in de lucht is nog geen sprake.

Thomas loopt door de tuin en kijkt rond. Plots ziet hij het dakvenster bij zijn buurvrouw. Er vliegt een vogel naar binnen. En dan nog één. “DAT IS VREEMD!” roept Thomas. En hij knipt met zijn Leatherman de scheidingsdraad tussen de tuinen door. Woest beent hij naar binnen bij zijn buurvrouw. Roger ziet het allemaal wel gebeuren, maar kan het niet aan zijn hart laten komen. Dat kan immers niet meer slaan zonder een klein voorwerp dat met elektriciteit wonderen doet. “Simonne, IK BEN DAAR!” tiert Thomas. Hij rukt de deur van de zolder open en stuikt bijna in mekaar van verbazing. Zijn grootste angst bewaarheid! Een kok staat daar in een volledig ingerichte keuken de heerlijkste delicatessen te bereiden, terwijl tientallen vogels zich aan de reeds bereide amuses, toastjes en potjes tegoed doen.
“Nou breekt mijn klomp!”
einde

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen