donderdag 19 mei 2011

El tren

Thomas houd er niet van plots wakker te worden op op de trein. 
Hij weet dan heel even niet waar hij is, en heeft het gevoel alsof de slaap hem de kleren ontneemt. Vanaf het moment dat hij zijn ogen sluit is hij ervan overtuigd dat iedereen hem begint aan te staren. En dat ze naar hem wijzen, en in stilte lachen met zijn lichaam. 

Normaal stapt hij af in Brussel-Noord, maar vandaag schrikt hij plots wakker in Leuven. 'Verdorie,' denkt hij. 'Ik moet hier helemaal niet zijn. Ik moet in Brussel-Noord zijn, en nu ben ik in Leuven. Wat nu gedaan?'

Uiteraard denkt hij dat niet zo in volzinnen, maar in gebalde emoties die zich in miliseconden manifesteren in zijn bewustzijn. Hij neemt zijn gsm en belt naar zijn secretaresse om te zeggen dat zijn trein vertraging heeft. Wat Thomas niet weet, is dat zijn secretaresse, die trouwens Vanessa heet, ook met de trein komt werken, en dus regelmatig op Railtime.be kijkt om te kijken of haar eigen trein geen vertraging heeft. Na hun gesprek zal ze dat ook doen, en uit haar vragen morgen zal blijken of Thomas een eerlijk man is, of een gewiekst individu dat er niet voor terugdeinst een web van leugens te spinnen om een altijd correcte secretaresse in het ongewisse te laten.

Maar daar is hij nu nog niet mee bezig. De ene opwelling volgt de andere op, en voor hij het goed en wel beseft zit hij een dubbele espresso te drinken in de Bondgenotenlaan. Stiekem giet hij er wat rum bij. 'Dat is net zo lekker,' denkt hij. Dit denkt hij dan weer wel letterlijk. Soms kan je dat hebben, zo van die volzinnen in je brein. Geen idee hoe dat komt. 

Na een half uur staat hij op en gaat hij naar het nieuwe museum. Hij vindt het een teleurstelling maar weet niet waarom. 

Op de bus spreekt hij een paar studenten aan. Ze weten niet goed wat ze moeten met een vijftiger in een duur pak die hen het volgende vertelt: 'Ik kijk niet meer naar films, kunnen jullie dat geloven? Jullie natuurlijk wel. Nooit zullen jullie meer films kijken dan tijdens de studies. Je weet er elke week wel een paar te verstouwen, niet? Maar ik dus niet meer. Ik heb ondanks mijn professionele succes nog redelijk veel vrije tijd, maar ik heb zeven jaar geleden beslist om mijn prioriteiten elders te leggen. Geen films of series meer. Geen tv tout court. Gewoon een hele goeie zetel waarin ik handenvrij boeken kan lezen. Dat laatste is héél belangrijk. Een goeie standaard. Moeilijk te vinden hoor, maar ze zijn er. Ik heb de mijne zelf gemaakt. Ziet er misschien niet supergoed uit, maar werkt perfect. 
Dat is wat ik doe in mijn vrije tijd: muziek beluisteren en boeken lezen. Weet je hoeveel boeken je kan lezen als je geen geen kranten of tijdschriften meer leest, en geen visuele prikkels buiten het gedrukte literaire woord consumeert? Verschillende per week jongens. En daar moet je helemaal geen moeite voor doen. Je leest algauw 30 tot 50 pagina's per uur, dus reken maar uit hé, met ongeveer 20 leesuren per week. Afijn, denk er eens over na.'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen