vrijdag 24 juni 2011

Een houten vloer en witte muren

De dikke Mulisch is uit. Door hem enkel kortstondig open te slaan voor het slapengaan werd dit plezier in korte stukken gehakt. Zoals een wortel. Hoewel het einde mij wat teleurstelde wil ik nu wel bijzonder graag naar Venetië en Jeruzalem reizen. Waarvoor dank, Mulisch. Ook bedankt voor die vele inzichten trouwens. Dat van die gouden muur en zo, en het smerige, dodelijke lijf van Hitler.

Eergisteren werd ik door een onweerstaanbare drang naar de boekenwinkel gejaagd. Eerst die ramsjhandel in de Kortrijksepoortstraat, maar die ging bijna sluiten en met zo'n tijdsdruk kan een mens geen juiste keuzes maken. Dan maar naar Fnac doorgereden, want dat heb je met die ketens: die zijn later open.

U moet weten dat de voeding van mijn computer de geest heeft gegeven. En zonder televisie of laptop of tabletgedoe grijp je dan meteen en langdurig naar het geschreven woord. Moet je eens proberen. Een hele avond lang lezen. Je geest wordt helder, je leest, je drinkt wat water, wijn of bier, je leest, je staat even recht om de benen te strekken, je leest, je denkt na over wat de schrijver heeft geschreven (maar wat bedoelt hij daar nu mee?), je leest verder, je noteert een interessante zin, je leest verder, je neemt nog een slok water, wier of bijn, poetst je tanden en slaapt in als een kind.
Geen verboemelde uren weggeklikt op het kleverige interweb, geen tijd verkwist aan inferieure pulpseries genre Mad Men, Seinfeld of The Sopranos en geen kortstondige glimlach om wéér een foto van een grappige kat.

Momenteel lees ik die eerste roman van Murakami. Daarin komt een personage voor dat alleen boeken leest die minstens dertig jaar geleden geschreven zijn, wanneer die drie decennia het kaf zeer degelijk van het koren hebben gescheiden. Moet je eens proberen met wat je op het internet tegenkomt. Met dit bericht bijvoorbeeld, wat zou willen zeggen dat dit gelezen wordt in 2041. Als dat zo is: geloof niets van wat ze zeggen over 2011! Allemaal leugens!

Vandaar dus het plan om een Kindle te kopen en daarop de klassieken te lezen. De prijs van dat apparaat heb je zo terugverdiend, want er zijn honderden, zoniet duizenden van die oude tot zeer oude, goede tot zeer goede boeken gratis te downloaden. Wat een geluk. Kan ik die paperback van Moby Dick eindelijk gebruiken om een vogelkastje van te maken.

Nu nog afwachten wat dat allemaal zal geven wanneer ik morgen mijn computer heb opgehaald.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen