donderdag 17 november 2011

Zand en steen

Frans is de buurman van een grootmoeder. De moestuin van het huis waar hij al 55 jaar woont is zeven jaar geleden door speelgras vervangen. Die naam is niet toepasselijk, want het enige dat er met dat gras gebeurt is een periodieke maaibeurt door een kleinzoon, die daarvoor geld krijgt van zijn moeder, een transactie waar Frans het niet mee eens is.

Terwijl Thomas de bladeren van het gras van zijn grootmoeder harkt, zie hij Frans met de traagheid die de allerlaatste jaren kenmerkt met een stapel papieren onder zijn arm naar een uithoek van zijn tuin schuifelen. Halverwege stopt hij om op adem te komen, waarbij hij zich aan een betonnen paal vasthoudt waaraan vroeger de was te drogen werd gehangen van zijn hele gezin. Een paar minuten later heeft hij het doorgesneden olievat bereikt dat in de zomer dienst deed als barbecue voor familiebijeenkomsten. Hij gooit er de stapels papieren in en probeert ze aan te steken. 

Omdat hij met de lucifers blijft sukkelen loopt Thomas hem toe. 'Kan ik helpen, Frans?' Verbaasd kijkt Frans hem aan. Even lijkt hij verward, maar zegt dan: 'Ik probeer dit in brand te steken, maar er is teveel wind.' In de oude aslaag liggen handgeschreven papieren, brieven lijken het, en foto's. 'Moet dat allemaal verbrand worden?' 'Ja, dat moet weg.' 'Zal ik het eens proberen?' 'Graag.' 

En Thomas maakt proppen van het vergeelde papier, dat 10, 20, 30, 40, 50, 60 jaar geleden werd beschreven, die hij voorzichtig aansteekt. Na een paar minuten likken de vlammen aan de oude woorden, en een half uur later is alles weg. Schuine regendruppels ploffen in de nieuwe aslaag, die al koud wordt. Binnen drinken de jonge en de oude oude jenever uit een stenen fles.

Later die avond beslist Thomas om zijn rijkdom te delen met anderen door gratis te werken bij een vereniging, en nog later bezoekt hij deze website, waarmee hij zich van de ketenen verlost die hem kortademig maakten, en nog later begint hij weer boeken van papier te lezen, urenlang zonder dat er iets is dat hem afleidt. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen