donderdag 1 maart 2012

Het was een fijne tijd

Vandaag zitten we samen met een muzikant. Laten we meteen met de deur in huis vallen:

Ik:Sufjan Stevens, u heeft ooit gezegd dat u een cd wil maken over iedere staat van de Verenigde Staten. Na Michigan uit 2003 en Ilinois uit 2005 zijn er echter geen werken van u verschenen die de naam van een staat dragen. Bent u een leugenaar?
Stevens: zeer zeker niet! Kijk, ik ben nog maar 36 jaar. De twee platen waarnaar u verwijst heb ik op enkele maanden tijd gemaakt. Zelfs als ik door een bizar gitaarongeluk mijn linkerhand zou verliezen, dan nog zou ik die andere 48 platen kunnen afwerken, dat is geen probleem, dat komt in orde.
Ik: Beloofd?
Sufjan: Ja, beloofd!
Ik: Bon, staat genoteerd. Iets anders nu. Uit een grootschalig kwantitatief onderzoek, aangevuld met diepteinterviews dat in de zomer van 2011 werd uitgevoerd door Synovate in samenwerking met de faculteiten sociale wetenschappen van de Universiteit Gent, de Universiteit Antwerpen en de Katholieke Universiteit Leuven, blijkt dat slechts 0,045 procent van de personen die op de vraag 'beschouwt u uzelf als een fan van het werk van Sufjan Stevens?' antwoorden met een score tussen 7,5 en 10 op een schaal van 1 tot 10 - en die door de onderzoekers ook op basis van hun antwoorden op andere vragen beschouwd kunnen worden als 'superfans', uw muziek beluisteren in de periode tussen midden april en midden september. Met andere woorden, de meeste mensen zouden uw muziek omschrijven als 'herfstige winterklanken' of 'muziek voor bij het haardvuur', of 'muziek voor wanneer je met een kop warme chocolademelk onder een fleecedekentje een tijdschrift leest'. Bent u het met deze uitspraak eens?
Sufjan: Is dat werkelijk hoe de Belgen mijn muziek zien? Wauw, dat is confronterend. Waar ik vandaan kom ligt er in de winter echt meters sneeuw, dus het zal wel dat ik daardoor beïnvloed ben, maar dat er zo weinig mensen naar mijn platen luisteren in de lente en de zomer, ja, dat doet toch wat pijn.
Ik: Kom, kom, zo erg is dat toch allemaal niet. Hoe kan die ketelmuziek van jou ook concurreren met bijvoorbeeld MGMT, The Beach Boys, The Drums,  The Beatles, Mylo, en al die honderden andere groepen wiens muziek niet per se lichtvoetig of vluchtig is, maar tenminste goed past bij het kwinkeleren van de vogelkijns, het lachen van kinderen die zorgeloos over straat rennen terwijl hun oudere broers en zussen hen lekker jennen en hen verhalen vertellen die ze zelf maar amper begrijpen?
Sufjan: Ja, je hebt gelijk, dat is inderdaad een groot verschil. Ik luister zelf eigenlijk ook niet naar mijn muziek in de lente en de zomer. Oei, ben ik wel goed bezig?
Ik: Wel, The Age of Adz vind ik een zeer sterke plaat, maar je kan toch duidelijk horen dat jij die plaat hebt gemaakt. Dat vind ik dan weer minder.
Sufjan: Dus je zou willen dat ik iemand anders ben?
Ik: Wel, niet de hele tijd, gewoon wanneer je in de studio aan een nieuwe plaat werkt. Ik geef een voorbeeld. Neem nu 'Chicago', één van je bekendste nummers:




Toen dat uitkwam was dat goed. Het was winter, dus dat zat al snor, en verder ja, veel instrumenten en zo, het klonk wel goed.
Fast forward nu naar 2011. Ik neem een willekeurig nummer uit Age of Adz, 'Vesuvius':






Opnieuw, daar is op zich niet zoveel op te zeggen. Beetje weinig instrumenten, dat wel, maar kom, dat gaat nog. Je hebt dat achtergrondgewauwel, en dat is wel schattig. Maar zeg nu eens eerlijk: is dit een nummer dat je even goed op Illinois had kunnen zetten? Wel ik zal het antwoord zelf geven: JA! Kortom: neem hier een voorbeeld aan:






Je merkt toch meteen dat dit anders is! Dat bruist, dat prikkelt, dat is een glas blanc de noir op de eerste warme lentedag terwijl de Hongaarse Viszla kwispelstaartend met je kroost speelt! Afijn, hier nog een voorbeeld:






Dit is wat anders, meer dromerig, maar niet dat introverte dromen van bijvoorbeeld M83, dat is soms op het neurotische af. Dit is naar buiten gekeerd, positief, hoopvol. En zeg nu eens eerlijk Sufjan, is dat niet wat we vandaag nodig hebben, hoop?
Sufjan: Ja, ik denk het wel. Die Mylo heeft het begrepen. Jammer dat hij geen platen meer lijkt te maken. Misschien moet ik hem eens opsnorren. Misschien kunnen we samen een positieve plaat maken?
Ik: Dat zou heel fijn zijn, Sufjan, dat zou heel fijn zijn.


Volgende week ontvangen we Joanna Newsom. We praten met haar over haar liefde voor de basgitaar, haar onderlip die ze soms niet zo goed onder controle heeft, en de reden voor het opdoeken van haar eerste jazz-combo.









Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen