dinsdag 4 september 2012

Heinzemann

Intelligente cultuurcritici hebben de Amerikaanse televisieserie The Wire wel eens de eerste roman op tv genoemd. Dus wanneer liefhebbers van het betere geschreven woord eens een uitstapje naar wat bewegend beeld willen maken, zou het dit soort fictie moeten zijn die hun behoefte aan meerwaarde kan bevredigen. The Sopranos worden ook vaak genoemd in dit kader. En Mad Men en Brideshead Revisited en Twin Peaks en The Singing Detective en Six Feet Under en Thuis en nog een paar andere heel goede series die je werkelijk gezien moet hebben.

Om redenen die ik zelf niet volledig vat heb ik The Wire niet volledig uitgekeken. De eerste drie seizoenen wel, en ik kan de intelligente cultuurcritici gelijk geven. Het herbekijken van de hele zooi staat ergens op een verlanglijstje, naast zo'n bureau waaraan je rechtstaat, een hoofdtelefoon en een glas versgeperst sinaasappelsap. Dat laatste moet ik trouwens eens schrappen, want ik drink iedere weekdag al een glas versgeperst sinaasappelsap, voor de prijs van één euro.



Maar ik dwaal af. Heden kijk ik naar de Amerikaanse televisieserie Breaking Bad, die wel eens wordt geroemd om zijn acteurs, cinematografie en zo. Naar het schijnt werd deze serie zelfs al omschreven als de allerbeste dramaserie aller tijden. Dat is natuurlijk niet moeilijk. Kijk: 'Breaking Bad is volgens mij de allerbeste dramaserie aller tijden.'
Toch moet ik de mensen die de Amerikaanse televisieserie Breaking Bad roemen om zijn acteurs en cinematografie gelijk geven. De acteurs zijn goed. De cinematografie is goed. De metaforische / symbolische beelden zijn zelfs voor de televisieleek niet ondoorgrondelijk en de maker / uitvinder van de serie heeft het in interviews uitdrukkelijk over de evolutie van protagonist naar antagonist van het hoofdpersonage. What's not to like?

Dus nu maal ik de episodes erdoor aan een fluks tempo, om dan te kunnen terugkeren naar Emile Zola, Mark Twain en Charles Dickens.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen