zaterdag 1 september 2012

Panda


Therwijl get whater bhy bakke ut d'n hemel falt, kweelt het gekeelde cijsje van ingehouden smart. 'Het bier is op, het bier is op!' En niemand die het horen wil
Onder de roodgloeiende ijzers van de terrasverwarming zitten de leveranciers van stookolie, aardgas en elektriciteit de zachte winter te vervloeken terwijl ze aan een glas hete wijn nippen. 'Voor elke graad die het morgen kouder wordt, kan ik een week langer op reis gaan.' Instemmend gemompel. 

Zeven meter hoger gaat Erwin zitten. Hij zet zijn ellebogen op tafel en duwt de vingertoppen van zijn wijsvingers tegen zijn lippen. ‘Hoe dit doel te bereiken? Je moet het kunnen. Je moet het willen. Wil je het?’
Geen antwoord.
‘Kan je het?’
Opnieuw geen antwoord.

Nog vier meter hoger (dat huis heeft schijnlijk erg hoge plafonds) was Thomas was voor zijn leeftijd ongewoon doortastend bezig. Terwijl vader en moeder hun dertigste huwelijksverjaardag vieren in un restaurant étoilé op de Champs Elysees breken hun drie zoons thuis HET KOT af. Als een bende losgeslagen apen kruipen en zuipen ze overal op en over en onder en in, dronken van het bier dat vader voor ZIJN vrienden in de kelder bewaart. Gezien deze jongemannen 14,15 en 17 jaar oud zijn, en gevaarlijke hoeveelheden hormonen in hun lichaam hebben, en daarom gefascineerd naar films van Amerikaanse allooi genre American PieSuperbad of The Rules of Attraction, vinden ze het ook een schitterend idee om een boel vrienden en kennissen (en de foute vrienden van vrienden en kennissen van vrienden en vrienden van kennissen die daar steevast lijken bij te horen) uit te nodigen om samen (SAMEN!) te doen alsof het leven geen verantwoordelijkheden met zich meebrengt. De jongste, die van vader en moeder de lelijke naam Timmy heeft meegekregen, vond het ook een goed idee om op Facebook van hun PARTEEEEEEEEEEEEEEEEEEEUH (sic) kond te doen, wat tegen middernacht resulteert in enorme ravage in het gehele huis, buren die de politie bellen en algehele rotzooi over vier dagen zal uitmonden in een enorme uitbrander van vader, een huilende moeder, wiens tranen filmisch neervallen in de emmer met daarin de scherven van enkele van haar porseleinen postuurtjes. Alle neuzen in dezelfde richting, en dan ploeteren maar. Af en toe een pintje drinken, dat wel. En een frietje steken, eventueel zelfs met mosselen. Dat het toch niet allemaal rozengeur en maneschijn is, bleek gisteren, toen de aarde doodleuk la lune deed verdwijnen. Urenlang lag ik wakker bij de gedachte aan eb en vloed, en toen het dan eindelijk zover was, kon ik niets anders uitbrengen dan 'Ssssssssssssssssht!' omdat mijn vriendin van pure blijdschap de buren wilde wekken door met pollepels op deksels te slaan. Deze hele zaak hoeft niet verder uitgespit te worden; we hebben beiden fouten gemaakt en geven dat ook toe, maar het is de manier waarop die me zorgen baart. Terwijl de rest op dunne matjes en in riekende slaapzakken zijn roes ligt uit te slapen wordt Thomas door de felle zon gewekt. Zijn oogleden zijn nogal dun, moet u weten. Hij doet nog even een poging om weer in te slapen want 'vijf uur slaap is toch wat weinig,' maar zonder gevolg. Een tomeloze dadendrang wriemelt onder zijn huid, en in zijn hoofd kloppen de woorden 'Dingen. Doen. Nu.'
Na een groot glas ijskoude melk achterover te hebben geslagen, met een kortstondige ijspijn in zijn brein tot gevolg, trekt hij een versleten pantalon aan, een te klein hemd en dure, nieuwe bergschoenen. Die zullen van pas komen omdat hij even later gaat dauwtrippen, maar dat is nu nog niet. Thomas gaat naar beneden. Bij de centrale verwarming ligt Laika te slapen, de trouwe Border Collie, een doodbraaf beest. Thomas wekt haar door zachtjes in haar oor te bijten. Eén oog gaat open, ze herkent hem meteen en likt zijn gelaat. 'Dit vind ik maar zozo,' denkt Thomas, en hij staat weer recht. Samen lopen Thomas en Laika door het bedauwde gras. Het is fris, maar ze zetten er stevig de pas in. Na een kwartier, Thomas is ondertussen flink opgewarmd, komen ze bij een riviertje. Lachend keert Thomas stenen op de oever om, en Laika smikkelt de wormen, pissebedden en salamanders die met verstomming verstijfd zijn, lekker op. Zelf kauwt Thomas op een stuk zoethout. Heerlijk vindt hij dat: 'heerlijk vind ik dit,' denkt hij.

Ondertussen ik sta op en ik begin te zweten. Hoewel ik een verschrikkelijk geheugen heb, en middels het overvloedig schieten van stilstaand en bewegend beeld: ‘60-plussers zijn het gelukkigst,’ zegt Tom tegen zijn zoon Ralf, terwijl hij een sinaasappel van zijn schil ontdoet. ‘Ben jij gelukkig, Ralfje?’ ‘Ja, papa, ik ben heel gelukkig,’ zegt Ralf, terwijl hij met grote ogen verlekkerd naar de partjes sinaasappel kijkt die zijn vader op een bordje klaarlegt. ‘Dat is flink leuk,’ zegt Tom, ‘maar als je nog 55 jaar wacht zal je nog veel gelukkiger zijn!’ Ralf kijkt niet begrijpend op naar zijn vader, maar vergeet zijn malle opmerking al wanneer die hem het eerste stuk sinaasappel geeft. ‘Eet maar lekker, lieve zoon.’
Terwijl zijn zoon smult, haalt tom een theelichtje uit de kast en steekt het aan. Dan neemt hij een stukje sinaasappelschil en plet het vlak bij de vlam. ‘Kijk goed zoon, het sap uit die schil vliegt in brand!’ Begeesterd staart Ralf naar de kleine vuurbolletjes die uit de schil lijken te vliegen.

Onder loden wolken leek water onder nieuwe werkplek teer. 'k At zestien uur niet, en tijd ploegde zich moeizaam voort. Men bewoog als onder water, wat glimlachende collega's een angstaanjagende als onder water. Het hielp niet dat vier duiven zich tegen de ramen van de derde verdieping te pletter vlogen. Terwijl die vorte stadsduiven net erg lekker schijnen te zijn.
Er drupte heel de middag blauw bloed over de rand van de brug.
  
Nadat we moeder hebben uitgelegd hoe ze pdf-bestanden kan maken, gaan we in de tuin zitten. Het gras is kort, de dranken koud. Op de achtergrond speelt een klein orkest enkele stukken van Bach. Volgens sommigen was deze componist de Nigel Williams van de klassieke muziek in zijn eigen tijd.

De stormachtige relatie tussen Piet en Hein kende een hoogtepunt tijdens de lange nacht volgende op de opvallende beursremonte van 10 mei 2010. Terwijl de aandelen klommen verdronken deze twee traders in elkaars ogen. Jammer genoeg waren de moeders er niet mee akkoord en daar hield het voor hen dan ook op. Een beetje zoals in die film met dat notitieboekje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen